Een bekend verhaal
Yusuf was een zoon van de profeet Ya‘qub. Zijn broers ergerden zich aan hun vaders genegenheid voor hem, lieten hem in een put achter en verborgen hun daad. Een passerende karavaan vond hem. Hij werd in Egypte verkocht, waar een man hem voor zijn huishouden kocht (Koran 12:8–22). Deze gedwongen scheiding verklaart hoe een familieruzie het begin van zijn leven in Egypte werd.
Yusufs integriteit wordt al vóór zijn openbare succes beproefd. Hij weerstaat de toenadering van de vrouw in wier huishouden hij woont en vraagt God om bescherming, waarbij hij gevangenschap verkiest boven toegeven (12:23–33). In de gevangenis vragen twee mannen hem hun dromen uit te leggen. Hij gebruikt het gesprek om de aanbidding van één God toe te lichten en verbindt zijn kennis met goddelijk onderwijs en het geloof van Ibrahim, Ishaq en Ya‘qub (12:36–40).
Bij de hereniging ziet Yusuf zijn jeugddroom vervuld en schrijft hij het samenbrengen van zijn familie na de verwijdering toe aan God (12:100). Zijn laatste gebed vraagt om een leven dat eindigt in overgave aan God en gezelschap van de rechtschapenen (12:101). Latere literatuur werkt het verhaal van de vrouw uit onder de naam Zulaykha, die de Koran niet noemt. Deze literaire uitwerking moet onderscheiden blijven van het schriftverhaal over zelfbeheersing, verantwoordelijkheid en verzoening.
Zijn werk
Een voormalige medegevangene bracht de droom van de koning naar Yusuf, die nog in Egypte gevangenzat. Yusuf legde uit dat zeven jaren overvloed door zeven moeilijke jaren zouden worden gevolgd en adviseerde graan te bewaren in plaats van de oogst direct te verbruiken (Soera Yusuf · 12:43-49 ↗). De uitleg bood zo ook een praktische voorbereiding op de komende hongersnood.
Wanneer de koning hem uit de gevangenis laat roepen, vraagt Yusuf eerst om onderzoek naar het gedrag van de vrouwen; vrijlating alleen volstaat niet zonder de beschuldiging te behandelen (12:50–51). Zijn latere verzoek om de voorraadkamers te beheren verbindt bekwaamheid met betrouwbaarheid (12:55). Zijn advies voor de hongersnood is concreet: laat het geoogste graan in de aren, verbruik alleen wat nodig is en bewaar reserves voor de moeilijke jaren (12:47–48). Het verhaal verbindt goed bestuur met vasthouden aan gerechtigheid.