Ailesi
Ya‘kūb, Yûsuf ve kardeşlerinin babasıydı. İslâm geleneği bu peygamberi, İsrâiloğulları’nın atası olan İsrâil adıyla da anar.
Ya‘kūb, Yûsuf kaybolmadan önce kıskançlığın tehlikesini fark eder. Oğlu rüyasını anlatınca, kendisine tuzak kurabilecekleri için kardeşleriyle paylaşmamasını öğütler (12:5). Yûsuf’un geleceğini, Allah’ın İbrâhim ve İshak’a lütfuyla da ilişkilendirir (12:6). Karşılığı, koruyucu bir ihtiyatı manevi bir görevin farkına varmakla birleştirir; rüyayı kesin bir zaman çizelgesine dönüştürmez.
Ölüm yaklaşınca Ya‘kūb, oğullarına kendisinden sonra kime ibadet edeceklerini sorar. İbrâhim, İsmâil ve İshak’ın tek ilahına bağlılıklarını bildirirler (2:133). Sahne, son kaygısının merkezine mal veya mevkiyi değil, imanın devamını yerleştirir. Yûsuf kıssasıyla birlikte okunduğunda mirası, hem aile bağlarının sarsılması karşısında bir babanın sebatı hem de çocuklarının geleceğe taşıyacaklarıyla ilgilenen bir öğreticinin kaygısıdır.
Bilinen bir olay
Ya‘kūb Peygamber’in kederi, oğulları kardeşleri Yûsuf olmadan dönüp onu bir kurdun yediğini söyleyince başladı. Üzerinde sahte kan bulunan bir gömlek getirdiler; Ya‘kūb ise anlatılarını reddedip Allah’tan yardım diledi (Kur’an 12:16–18). Sabrı, açıklamasız bir kayboluşun değil, aile içindeki ihanetin ortasında gelişti.
Allah’a güveni, pratik tedbirlerle birlikte yürür. Yûsuf’un kardeşini Mısır’a göndermeden önce, kuşatılıp çaresiz kalmaları dışında onu geri getireceklerine dair oğullarından sağlam bir söz alır. Allah’ın hükmünü engelleyemeyeceğini kabul ederek farklı kapılardan girmelerini öğütler (12:66–67). Daha sonra, görmesini etkileyen kederine rağmen onları Yûsuf ve kardeşini aramaya gönderir ve ilahî rahmetten ümit kesmeyi reddeder (12:84–87). Sabrı; acı, ihtiyat ve eylemi içerir. Aile daha sonra Mısır’da Yûsuf’a kavuştu (12:99–100).