Familie
Ya‘qub was de vader van Yusuf en zijn broers. De islamitische traditie noemt deze profeet ook Israël, de voorouder met wie de Kinderen van Israël verbonden zijn.
Ya‘qub ziet het gevaar van jaloezie al voordat Yusuf verdwijnt. Wanneer zijn zoon hem een droom vertelt, raadt hij hem aan die niet met zijn broers te delen, omdat zij tegen hem zouden kunnen samenspannen (12:5). Ook verbindt hij Yusufs toekomst met Gods gunst voor Ibrahim en Ishaq (12:6). Zijn reactie verenigt beschermende voorzichtigheid met het herkennen van een geestelijke roeping; hij maakt van de droom geen exact tijdschema.
Wanneer de dood nadert, vraagt Ya‘qub zijn zonen wie zij na hem zullen aanbidden. Zij bevestigen hun toewijding aan de ene God van Ibrahim, Isma‘il en Ishaq (2:133). De scène stelt de voortzetting van het geloof, niet bezit of rang, centraal in zijn laatste zorg. Samen met het Yusufverhaal gelezen, is zijn erfenis zowel de volharding van een vader bij een breuk in het gezin als de zorg van een leraar voor wat zijn kinderen verder dragen.
Een bekend verhaal
Het verdriet van de profeet Ya‘qub begon toen zijn zonen zonder hun broer Yusuf terugkwamen en beweerden dat een wolf hem had verslonden. Zij brachten een hemd met vals bloed mee, maar Ya‘qub wees hun verhaal af en zocht Allah’s hulp (Koran 12:16–18). Zijn geduld kreeg vorm te midden van verraad in het gezin, geen onverklaarde afwezigheid.
Zijn vertrouwen op God gaat samen met praktische voorzorg. Voordat hij Yusufs broer naar Egypte stuurt, verlangt hij van de zonen een plechtige belofte om hem terug te brengen, tenzij zij worden overweldigd. Hij adviseert via verschillende poorten binnen te gaan, maar erkent dat hij Gods oordeel niet kan verhinderen (12:66–67). Later stuurt hij hen, ondanks verdriet dat zijn zicht aantast, op zoek naar Yusuf en zijn broer en weigert hij de hoop op Gods genade op te geven (12:84–87). Zijn geduld omvat verdriet, voorzichtigheid en handelen. Later werd de familie met Yusuf herenigd in Egypte (12:99–100).