Bilinen bir olay
Peygamber ve hükümdar Süleyman, hüdhüdden Sebe’yi bir kraliçenin yönettiğini, onun ve halkının güneşe taptığını öğrendi. Teslim olmaya çağıran bir mektup gönderdi. Kraliçe ileri gelenlere danışıp hediyeler yolladı; Süleyman bunları reddetti. Yanına geldiğinde kendi tahtıyla ve su sandığı bir saray zeminiyle karşılaştı. Kıssa, kraliçenin kendisine zulmettiğini kabul edip Süleyman’la birlikte Allah’a teslim olmasıyla biter (Neml Suresi · 27:20-44 ↗).
Bir karıncanın yaklaşan ordusu hakkında topluluğunu uyardığını duyunca Süleyman gülümser; Allah’ın nimetlerine şükretmek ve sâlih işler yapmak için dua eder (27:18–19). Hüdhüdün haberini de hemen kabul etmez; doğruluğunun araştırılacağını söyler (27:27). Kraliçenin tahtı kendisine getirildiğinde olağanüstü armağanı kişisel üstünlüğün kanıtı değil, şükür imtihanı olarak görür (27:40). Bu sahneler, dikkat çekici otoriteyi dikkat, ayırt etme gücü ve Allah’a muhtaç olduğunun bilinciyle ilişkilendirir.
Sonraki gelenek kraliçeyi Belkıs diye adlandırır; Kur’an ise adını vermez veya Süleyman’la evlendiğini söylemez. Başka bir Kur’an sahnesi, olağanüstü işçilerinin görünürdeki gücünü sınırlar: bir canlı asasını kemirip düşmesine yol açınca ölümü ortaya çıkar; böylece cinlerin gaybı bilmediği anlaşılır (34:14). Mirası bu nedenle sınırsız hâkimiyet değildir. Kendisine verilmiş yöneticilik yeteneklerini şükür, ölümlülük ve ilahî bilgiyle yaratılmışların yetenekleri arasındaki ayrımla birleştirir.