Een bekend verhaal
De profeet en koning Sulayman hoorde van een hop dat een koningin over Sheba regeerde en met haar volk de zon aanbad. Hij stuurde een brief waarin hij haar opriep zich te onderwerpen. De koningin raadpleegde haar leiders en stuurde geschenken, die Sulayman weigerde. Toen zij bij hem kwam, zag zij haar troon en een paleisvloer die zij voor water aanzag. Het verhaal eindigt met haar erkenning van haar onrecht en haar onderwerping met Sulayman aan Allah (Soera An-Naml · 27:20-44 ↗).
Wanneer Sulayman een mier haar kolonie hoort waarschuwen voor zijn naderende troepen, glimlacht hij en bidt hij om dankbaarheid voor Gods gunsten en rechtschapen handelen (27:18–19). Ook neemt hij het bericht van de hop niet onmiddellijk aan, maar zegt hij dat de waarheid ervan zal worden onderzocht (27:27). Wanneer de troon van de koningin bij hem wordt gebracht, ziet hij de buitengewone gave als een toets van dankbaarheid, niet als bewijs van persoonlijke superioriteit (27:40). Deze scènes verbinden uitzonderlijk gezag met aandacht, onderscheidingsvermogen en het erkennen van afhankelijkheid van God.
Latere traditie noemt de koningin Bilqis, maar de Koran geeft haar naam niet en zegt niet dat zij met Sulayman trouwde. Een andere Koranscène begrenst de schijnbare macht van zijn bovennatuurlijke werklieden: zijn dood wordt pas zichtbaar wanneer een dier zijn staf doorknaagt en hij valt, waarmee blijkt dat de djinn het ongeziene niet kennen (34:14). Zijn erfenis is dus geen onbeperkte beheersing. Zij verbindt begaafd bestuur met dankbaarheid, sterfelijkheid en het onderscheid tussen goddelijke kennis en de vermogens van geschapen wezens.