Salihs oproep en de vrouwtjeskameel
De Koran beschrijft Salih als een profeet uit het volk Thamud. Zij bouwden op de vlakten en hakten huizen uit in bergen. Hij riep hen op alleen Allah te aanbidden, de ontvangen zegeningen te gedenken en geen verderf te verspreiden (7:73–74). Zijn oproep stelde zowel hun verering als hun gedrag ter discussie. Sommigen geloofden, terwijl hun hoogmoedige leiders zijn boodschap afwezen (7:75–76).
Binnen dit conflict presenteerde Salih een vrouwtjeskameel als teken van Allah. Hij zei dat zij vrij moest kunnen grazen en waarschuwde dat haar kwaad doen bestraffing zou brengen. Een andere Koranpassage noemt afzonderlijke vastgestelde tijden waarop de kameel en de mensen mochten drinken (7:73; 26:155–156). Het teken respecteren betekende dus een concrete verplichting tegenover het dier en haar toegang tot water, naast het aanvaarden van een boodschap.
Afwijzing, bestraffing en redding
Salih, de profeet die naar Thamud was gezonden, had zijn volk gewaarschuwd de als teken van Allah gepresenteerde vrouwtjeskameel geen kwaad te doen. Zijn tegenstanders doodden haar toch en daagden hem uit de aangekondigde bestraffing te laten komen (7:77). In het verhaal in soera Hud waarschuwde hij vervolgens dat zij nog drie dagen in hun huizen hadden voordat de beloofde bestraffing zou komen (11:65). Het doden van de kameel was zo de afwijzing van een eerdere waarschuwing, geen losstaand incident zonder achtergrond.
De Koran maakt onderscheid tussen het lot van de onrechtplegers en dat van de gelovigen. Soera al-A‘raf beschrijft een verwoestende beving die de onrechtplegers levenloos in hun huizen achterliet (7:78). Soera Hud vertelt dat Allah Salih en degenen die met hem geloofden uit genade redde (11:66–68). Het verhaal verbindt de eerdere waarschuwing met de overtreding en de gevolgen daarvan; hun bouwvaardigheid beschermde de mensen niet tegen de bestraffing.