Familie
Isma‘il was een profeet en een zoon van de profeet Ibrahim. De Koran beschrijft hoe vader en zoon samen de fundamenten van de Kaaba opbouwen en voor volgende generaties bidden.
Sahih al-Bukhari · Hadith 3364 ↗ geeft een uitvoeriger verslag van zijn jeugd met zijn moeder, die in de islamitische traditie Hajar heet. Haar zoektocht naar water tussen Safa en Marwa gaat vooraf aan het verschijnen van Zamzam en wordt in de overlevering verbonden met het loopritueel van de bedevaart. Later vestigt de stam Jurhum zich in de buurt; Isma‘il leert bij hen Arabisch en trouwt binnen de gemeenschap. Deze bijzonderheden komen uit de hadithtraditie, naast de korte familieverwijzingen in de Koran.
Dezelfde overlevering maakt zijn bijdrage aan de Kaaba tastbaar: hij brengt de stenen terwijl Ibrahim bouwt en levert vervolgens een steen waarop zijn vader staat wanneer de muren hoger worden. Vader en zoon blijven tijdens het werk bidden om aanvaarding. Dit portret geeft samenwerking en praktische dienstbaarheid een plaats naast Isma‘ils rol als profeet.
Wat de Koran vertelt
De Koran prijst de profeet Isma‘il om zijn trouw aan beloften en zijn oproep aan zijn gezin tot gebed en zakat, de verplichte liefdadigheid. Zijn toewijding omvat verantwoordelijkheid voor anderen.
Zijn verbinding met de voorgenomen offerhandeling vraagt om een voorbehoud. De zoon in Koran 37:102 wordt niet genoemd; de overheersende latere islamitische uitleg identificeert hem als Isma‘il, terwijl vroege autoriteiten ook Ishaq noemden. De bereidwillige reactie en het geduld van de zoon staan uitdrukkelijk in de passage, maar de toeschrijving aan Isma‘il volgt die uitleg. Zijn band met de bedevaart steunt dus op verschillende soorten bewijs: zijn samenwerking met Ibrahim in de Koran, hadith over zijn jeugd en de uitlegtraditie over het offer.