Ailesi
Kur’an’a göre Îsâ, Meryem’den babasız doğdu. Doğumdan sonra kavmi Meryem’i suçlayınca o bebeği işaret etti; Îsâ Allah’ın kulu ve peygamberi olduğunu söyledi.
Bebekken yaptığı konuşmada Îsâ önce kendisini Allah’ın kulu olarak tanımlar, ardından kendisine kitap ve peygamberlik verilmesinden söz eder (19:30). Bereketi, hayatı boyunca namaz ve zekâtla, annesine iyilikle ve zorba kibirden uzak oluşuyla ilişkilendirir (19:31–32). Bu olay olağanüstü doğumuna ahlâkî bir yön verir: Meryem’in savunulması, yalnızca mucizevi ayrıcalık iddiasına değil, ibadet ve başkalarına karşı sorumluluk mesajına açılır.
Miladi takvimin başlangıcı yüzyıllar sonra belirlendi. Tarihçiler İsa’nın doğumunu bu başlangıçtan birkaç yıl öncesine tarihler; doğum yılı kesin olarak bilinmemektedir.
Mesajı
Allah Îsâ Peygamber’e İncil’i öğretti ve onu İsrâiloğulları’na gönderdi. Kur’an onun Allah’ın izniyle hastaları iyileştirdiğini ve ölüleri dirilttiğini anlatır.
Görevi İsrâiloğulları’na yöneliktir; Tevrat’ı doğrularken daha önce yasaklanmış bazı şeyleri helâl kılar (3:49–50). İnkârla karşılaşınca Allah yolunda kendisine kimin yardım edeceğini sorar. Havâriler imanlarını ve destek olacaklarını bildirir (3:52–53). Bu ilişki, şifa mucizelerinin yanında öğretime, tanımaya ve seçilmiş bağlılığa yer verir. Takipçileri yalnızca harikaları seyredenler değil, dinî bir göreve katılan kişilerdir.
Kur’an, karşıtlarının onu öldürdüğü veya çarmıha gerdiği iddiasını reddeder ve Allah’ın onu yükseltmesinden söz eder (4:157–158). Bu, Hıristiyanlığın merkezindeki çarmıha gerilme ve diriliş anlatısından farklıdır. Bir başkasının onun yerine geçtiğini söyleyen hikâyeler dahil, sonraki Müslüman açıklamaları çeşitlidir; Kur’an böyle bir kişinin adını vermez. İslâm’daki ayrıcalıklı yeri, âkıbeti hakkındaki her sonraki yorumu kesin bir kutsal metin bilgisi saymadan peygamberlik görevine saygıyı içerir.