Çalışmaları
Allah, peygamber ve hükümdar Dâvûd’a Zebûr’u verdi. Kur’an ayrıca Allah’ın ona insanları savaşta koruyacak zırh yapmayı öğrettiğini anlatır.
Hükümdarlığı, ibadet ve yararlı emekle de ilişkilendirilir. Sâd sûresi dağların ve kuşların Allah’ı tesbihinde ona katıldığını anlatır ve onu sürekli Allah’a yönelen biri olarak sunar (38:17–19). Sahih al-Bukhari · Hadis 2072 ↗’deki rivayet, onu kendi elinin emeğiyle kazandığından yiyen biri olarak özellikle anar. Zırh yapma anlatısıyla birlikte okunduğunda bu, hükümdarlığı çalışmadan muafiyet saymak yerine mirasında ustalığa ve kişisel emeğe yer verir.
Ailesi
Dâvûd ve oğlu Süleyman, birilerinin koyunlarının zarar verdiği ekin hakkında hüküm verdiler. Kur’an her ikisinin bilgisini överken bu davayı anlamada Süleyman’ı özellikle anar.
Özel ibadet yerine gelen davada, bir taraf doksan dokuz koyunu olan bir adamın kendisinin tek koyununu da almak istediğini anlatır. Dâvûd bu isteği haksız bulur; ardından sınandığını fark edip bağışlanma diler (38:21–25). Sonraki emir, adaletle hükmetmesi ve kişisel arzuya uymamasıdır (38:26). Kur’an bu olayda Batşeba veya Uriya’nın adını vermez; onların Kitâb-ı Mukaddes’teki hikâyesini kayıtsızca buraya taşımak, bölümün hesap verebilir hüküm üzerindeki vurgusunu gölgeler.