Zijn werk
Allah gaf de profeet en koning Dawud de Zabur, bekend als de Psalmen. De Koran beschrijft ook hoe Allah hem leerde harnassen te maken om mensen in de strijd te beschermen.
Zijn koningschap wordt ook verbonden met toewijding en nuttig werk. Soera Sad beschrijft bergen en vogels die met hem God loven en stelt hem voor als iemand die steeds tot God terugkeert (38:17–19). Een overlevering in Sahih al-Bukhari · Hadith 2072 ↗ noemt hem uitdrukkelijk als iemand die leefde van wat hij met eigen handen verdiende. Samen met het verhaal over het maken van harnassen geeft dit vakmanschap en persoonlijke arbeid een plaats in zijn erfenis, in plaats van koningschap als vrijstelling van werk voor te stellen.
Familie
Dawud en zijn zoon Sulayman beoordeelden een geschil over een veld dat door schapen was beschadigd. De Koran prijst hun beider kennis en noemt Sulaymans inzicht in deze zaak afzonderlijk.
In het geschil dat zijn eigen gebedsruimte binnendringt, beschrijft een partij een man met negenennegentig ooien die ook zijn enige ooi wil hebben. Dawud veroordeelt de eis, beseft vervolgens dat hij wordt beproefd en vraagt vergeving (38:21–25). Daarna volgt de opdracht rechtvaardig te oordelen en persoonlijke begeerten te weerstaan (38:26). De Koran noemt Bathseba of Uria hier niet; hun Bijbelse verhaal zonder voorbehoud invoegen zou de eigen nadruk op verantwoordelijk oordelen verhullen.