Bildiklerimiz
Elyesa‘, En‘âm ve Sâd sûrelerinde Allah’ın övdüğü kişiler arasında anılır. Kur’an, uzun bir hayat hikâyesi vermeden onun adını zikreder.
İslâm geleneği Elyesa‘ı çoğunlukla İlyâ’nın takipçisi ve halefi olan Kitâb-ı Mukaddes peygamberi Elişa ile özdeşleştirir. Kur’an bu ilişkiyi veya Elişa’nın Kitâb-ı Mukaddes’teki kıssalarını anlatmaz.
Elişa ile özdeşleştirme, Elyesa‘ı hizmet ve haleflik ilişkisine dair bir hatırayla bağlar. Kitâb-ı Mukaddes anlatısında İlyâ, Elişa’yı çift sürerken çağırır; Elişa önceki işini bırakıp onu takip eder ve İlyâ’nın cübbesi ilişkilerinin işareti olur. Bu, karşılaştırmalı gelenekte bağlılığın canlı bir örneğini sunar. Kur’an’ın kendisi bu karşılaşmayı anlatmaz veya hoca–halef sıralamasının ayrıntılarını belirlemez.
II. Krallar 4:1–7’deki başka bir hikâye, Elişa’nın borç nedeniyle tehlikeye düşmüş bir dul kadına yağını çoğaltarak yardım etmesini anlatır. Onunla ilişkilendirilen diğer Kitâb-ı Mukaddes kıssaları şifa ve kıtlık sırasında yardımı anlatır. Bunlar, daha geniş hatırasında savunmasız ailelere ilginin neden yer aldığını açıklar; ancak Kur’an’ın kısa övgüsünden ayrı kalır. Bu anlatılar da geleneksel özdeşleştirme de Kur’an’da anılan kişi için güvenle belirlenmiş takvim tarihleri sağlamaz.