Çalışmaları
el-Câmi‘ adlı kitabında rivayetlerin güvenilirliği hakkında sık sık açıklama yaptı. Âlimlerin bir rivayete neden dayanıp dayanmadığını okuyucuların anlamasına yardımcı oldu.
Gizli kusurlara ilişkin incelemeleri, râviler ve isnadlar konusunda görüşüne başvurduğu Buhârî’yle yakın çalışmasından gelişti. Biyografik anlatılar, Buhârî’nin de Sahîh dışında öğrencisinden rivayet ettiğini hatırlar. İlişki böylece tek yönlü öğretimden daha fazlasıydı. Tirmizî’nin tenkit eserleri bu alışverişi korur ve ilk bakışta uygun görünen bir isnadın neden yine de başka aktarımlarla karşılaştırılması gerekebileceğini gösterir.
Öğrettikleri
Âlimlerin dinî hüküm verirken rivayetlerden nasıl yararlandığını da anlattı. Kitabı, rivayeti uygulamadaki yorumuyla birlikte sunar.
Hasen terimini sık kullanması ve açıklaması, bu kategorinin hadis değerlendirmesinde kalıcı bir yer kazanmasına yardım etti; ancak terimi teknik anlamda ilk onun kullanıp kullanmadığı konusunda âlimler farklı düşünür. Rivayetlerin yanında fakihlerin görüş ayrılıklarını da kaydetti ve bazen zayıf malzemeyi sessizce çıkarmak yerine tartıştı. Böylece okur hem delille hem yorum tarihçesiyle karşılaşır; bu, Câmi‘inin karşılaştırmalı fıkıh çalışmaları için kullanışlı kalmasının önemli bir nedenidir.