Een bekend idee
Hij betwistte enkele beweringen van filosofen in Tahafut al-Falasifa. Hij betoogde dat zorgvuldig denken nog steeds de grenzen van de menselijke kennis moest respecteren.
Zijn reactie op filosofie was selectief. De Incoherentie onderzocht twintig standpunten, verwierp sommige conclusies en behield argumentatiemiddelen bruikbaar voor theologie en recht. Deze combinatie verklaart zijn invloed: kritiek op filosofen vergde geen afscheid van gedisciplineerd redeneren. Hem lezen als tegenstander van iedere filosofische methode miskent hoe zijn eigen argumenten putten uit de intellectuele middelen die hij onderzocht.
Een verandering in zijn leven
Al-Ghazali verliet zijn lesfunctie in Bagdad in 1095. Hij reisde jarenlang en richtte zich op het geestelijke leven. Hij bleef schrijven en lesgeven; hij verdween niet uit de moslimgemeenschap. In 1106 nam hij weer een officiële lesfunctie aan in Nishapur.
Zijn vertrek volgde op een opgang binnen machtige instellingen. Na studie bij al-Juwayni in Nishapur benoemde Nizam al-Mulk hem in 1091 aan de Nizamiyya in Bagdad. Zijn spirituele herbezinning bevroeg de morele prijs van afhankelijkheid van politieke beschermheren. Later stichtte hij een particuliere school en soefiloge in Tus; het keerpunt veranderde dus de omgeving en het doel van zijn onderwijs in plaats van zijn intellectuele werk te beëindigen.