Wat hij naliet
Zijn rechtsschool had ooit aanhangers in de Levant en al-Andalus. Later verdween de afzonderlijke aanhang toen andere rechtsscholen zich verder verspreidden.
Hij ontmoette Malik en Sufyan al-Thawri tijdens de bedevaart en had een erkende positie onder de geleerden van de Levant. Later vestigde hij zich in Beiroet voor grensdienst. Verslagen over zijn begrafenis in 774 noemen moslims en leden van andere religieuze gemeenschappen. Deze lokale herinnering vult de latere schoolgeschiedenis aan: invloed kon blijven bestaan in stedelijke reputatie én in geciteerde rechtsopvattingen.
Wat we weten
Veel van zijn denken is bewaard gebleven omdat latere geleerden het hebben geciteerd en besproken. Een school kan verdwijnen terwijl delen van het onderwijs in boeken blijven staan.
Zijn juridische opvattingen stelden concrete grenzen aan macht: rechters moesten oordelen op grond van bewijs uit procedures, en mensen die niet daadwerkelijk vochten mochten niet in oorlog worden gedood. Ook verdedigde hij de fundamentele bescherming van niet-moslims onder overeenkomsten met islamitische autoriteiten. Deze standpunten geven zijn nalatenschap inhoud voorbij de verdwenen schoolnaam en verbinden rechtsgeleerdheid met terughoudendheid in rechtspraak en conflict.