Etik kaygı
Onun aktarılan öğretileri ve daha sonraki itibarı sadeliği, başkalarına özen göstermeyi ve zenginlik konusunda sorumluluğu vurgular. Bu ilkelerden ayrıldığına inandığı uygulamalar hakkında eleştirel bir şekilde konuştu.
Sahîh-i Buhârî’deki bir rivayet, onun ahlaki gelişimini kişisel bir olayla gösterir. Ebû Zer, bir kişiye annesi üzerinden hakaret ettiğini kabul etmiş; Hz. Muhammed ﷺ, onda câhiliye alışkanlığının sürdüğünü söyleyerek onu uyarmıştır. Rivayet, Ebû Zer ile köle statüsündeki bir kişinin benzer kıyafetler giymesiyle başlar; bu kişileri kendisi gibi yedirip giydirme, güçlerini aşan işler yüklememe ve işlerinde yardım etme öğüdünü aktarır. Böylece sadeliğiyle anılan hayatı, başkasının onuruna ilişkin bir uyarıyı kabul etmeyi de içerir.
Daha sonra yaşanan anlaşmazlıklar
Ebû Zer’in görüşleri, genişleyen devletin bazı yöneticileriyle anlaşmazlığa düşmesine yol açtı. Sonunda Rebeze’de yaşadı ve yaklaşık 652–653’te orada vefat etti. Kaynaklar, ayrılışının siyasi koşullarını farklı açıklar.
Birikmiş servete ilişkin görüşleri, önceki dinî topluluklar kadar Müslümanları da kapsıyordu: Kur’an’ın altın ve gümüş yığmaya yönelik uyarısını kendi toplumu için de bağlayıcı görüyordu. Bu yaklaşım, Suriye’de Muâviye ile çatışmasına ve Osman’la yazışmalara yol açtı. Rebeze’ye gidişinin ne kadar gönüllü olduğu konusunda anlatılar farklılaşır. Mirası, ona modern bir siyasi program atfetmeden, dinî yükümlülük ve kamusal servet hakkındaki bu anlaşmazlıklar içinde anlaşılmalıdır.